یافته‌های جدید شاید به حل معمای پادماده در جهان هستی بیانجامد

تامسون در سال ۱۸۹۷، ذره‌­ای به نام الکترون را کشف کرد. از همان زمان تا­به­ حال، دانشمندان به دنبال جواب سوالی فریبنده بوده‌اند: آیا الکترون­‌ها کروی هستند؟ با توجه به اطلاعاتی که تا کنون داریم، جواب، مثبت است. برپایه‌ی به گفته­‌ی مردکای-مارک مک­ لو (Mordecia- Mark Mac Low)، اختر­فیزیکدان موزه­‌ی تاریخ طبیعی آمریکا: الکترون­‌ها با احتساب مقداری خطا، کروی هستند.متاسفانه این جواب، تنها سوالات بیش­تری را برای فیزیکدانان به وجود آورد. طبق مدل استاندارد فیزیک، زمانی که انفجار بزرگ (Big Bang)، جهان ما را به وجود آورد، باید به‌میزان مساوی ماده و پاد­ماده به وجود آورده باشد و این یک مسئله‌ی حل‌نشده است. طبق دانسته­‌های ستاره­‌شناسان و فیزیکدانان، زمانی که ماده و پاد­ماده با یکدیگر ترکیب می­‌شوند، نابود شده و انبوهی از فوتون­‌ها را به وجود می­‌آورند.مارک­لو بر اساس همین دانسته‌ها، گفته است:در اصل جهان نباید وجود داشته باشد ولی به هر حال وجود دارد.در پی این مسئله، دانشمندان به دنبال نشانه‌هایی از ابر­تقارن بین ماده و پاد­ماده می­ گردند، که بتواند به دو سوال پاسخ دهد. چرا جهان به سرعت نابود نشده است؟ و چرا جهان همچنان میزان ماده­‌ی بیشتری نسبت به پاد­ماده دارد؟ اگر الکترون­‌ها به جای این­که به‌طور کامل کروی باشند، بیضی شکل می‌بودند، حتی پس از یافتن ابر­تقارن هم باید به دنبال مدل دیگری می­‌گشتیم. اما تا جایی که اکنون می‌­توانیم بگوییم، الکترن‌­ها کروی هستند.هم ­اکنون، محققان جیلا (JILA) اظهار داشته­‌اند که راهی برای تشخیص شکل الکترون پیدا کرده­‌اند که کمی انحراف از شکل ایده­ آل را نشان می­‌دهد. اگر الکترون دارای ممان دوقطبی الکتریکی بود، نشان می­‌داد که شکل آن نباید کروی باشد. دانشمندان در جست­ و­جو­ی ممان دو­قطبی الکتریکی، در باریکه‌های گسیل شده از اتم­‌ها و مولکول­­‌ها­ی خاصی، الکترون­‌ها را مورد بررسی قرار می­‌دهند. متاسفانه، حرکت باریکه، باعث ایجاد محدودیت در مدت زمان بررسی آن می­‌شود و بنابراین مشاهده­‌ها تا­کنون نشانه­ ای از ممان­ دو­قطبی الکتریکی نداشته است.محققان جیلا روش دیگری را به کار گرفته‌­اند. آن­ها به جای استفاده از باریکه­‌ی ذرات خنثی، یون­‌های مولکولی ترکیب غیر­آلی به نام هفنیوم فلوراید را در یک میدان الکتریکی چرخان به دام می­‌اندازند. در این موقعیت، یون­ ها به­ جا­ی حرکت کردن در خط مستقیم، در مسیرهای دایره‌ای کوچک می­‌چرخند. محققان جیلا تا کنون توانسته­‌اند مسیر الکترون را برای مدت ۰.۰۷ ­ثانیه به‌طور مستقیم زیر نظر بگیرند که این مسیر، هزار برابر از مسیر آزمایش‌های باریکه­‌ای طولانی­‌تر است.پدیده حیرت­ انگیزممکن است تایید کروی شکل بودن الکترون­‌ها غیر­منطقی به نظر برسد؛ اما آزمایش­‌های متعدد، بر این مسئله دلالت دارند. به‌تازگی با این فرض جلو می­رویم که پردازش­‌های فیزیکی همیشه یکسان به نظر می­‌رسند، چه در جهت زمان جلو برویم و چه خلاف جهت آن. اگر برای الکترون هیچ ممان­ دو­قطبی­ الکتریکی اندازه­ گیری نشده باشد، این موضوع می­‌تواند دیدگاه ما در مورد تقارن واژگونه‌ی زمانی و بسیاری از لایه‌های اصلی فیزیک را تغییر دهد. همچنین این مسئله قابلیت این را دارد که مسئله­‌ی پاد­ماده در جهان ما را حل کند.اکنون محققان جیلا توانسته­‌اند راهکار­‌های خود را بهبود بدهند، و با توجه به گفته­‌های مک­لو، بر این موضوع پا­فشاری هم می­‌کنند. به گفته­‌ی اریک کورنل، محقق ارشد جیلا، از آن­جایی که آن­ها فکر می‌­کنند توانایی افزایش ۱۰ ­برابری حساسیت آزمایش­‌های خود در طول کم­تر از دو سال را دارند، می­‌توانند مشاهده­‌ها­ی بسیار بهتری از الکترون‌ها و شکل­ آنها داشته باشند.گروه­ های دیگری نیز روی روش ‌هایی برای بالا بردن حساسیت اندازه­ گیری شکل الکترون­‌ها کار می­‌کنند. گزارش­‌های اخیر از این اندازه ­گیری­‌ها به  گروه ACME در هاروارد مربوط است. آن­ها باور دارند که می­‌توانند عدم قطعیت آزمایش­‌های خود را در یک سال آینده تا ۲۰ برابر کاهش دهند. سرپرست فیزیکدانان دانشگاه ایمپریال اظهار کرد که سطح حساسیت اندازه­‌گیری­‌های آن­ها برای اثبات چندین تئوری کافی است که در این بین، یافتن ممان­ دوقطبی­ الکتریکی الکترون، در مرکز آن­‌ها است. اگر با احتساب تمام این آزمایش‌ها، بازهم جواب بر کروی بودن الکترون ‌ها دلالت داشته باشد، تئوریست­ ها باید جای دیگری به دنبال پاسخ این معما­ها باشند.Let’s block ads! (Why?)
Source: zoomit

تصمیم چین برای ساخت بزرگ‌ترین کشتی جزیره‌ساز دنیا

رسانه‌های دولتی چین از هدف این کشور برای ساخت یک کشتی بزرگ خبر داده‌اند؛ کشتی بزرگی که از آن به‌عنوان یک جزیره‌ساز جادویی یاد می‌شود. تیان کون هائو، ظاهرا بزرگ‌ترین کشتی لایروب آسیا خواهد بود. تیان کون هائو در واقع نسخه‌ی بزرگ‌تری از کشتی‌های است که چین در گذشته برای ایجاد جزایر مصنوعی در دریای چین ساخته بود.کشتی جدید قادر به حفاری با سرعت ۶ هزار متر مکعب در ساعت است؛ حجمی تقریبا برابر با سه استخر استاندارد. جزایر مصنوعی با استخراج مقادیر عظیمی از شن و ماسه و در ادامه، رساندن ماده‌ی مورد نظر به‌ سطح یک جزیره‌ی موجود که می‌تواند یک صخره‌ی دریایی مناسب یا حتی یک صخره مرجانی باشد، ساخته می‌شوند. با استفاده از این فرآیند، می‌توان خشکسارهایی با توان پشتیبانی از پایگاه‌های نظامی و نوارهای هوایی ایجاد کرد.مقاله‌ی مرتبط:این روش همواره به‌طور گسترده توسط چین مورد استفاده قرار می‌گیرد. روش حفاری در دبی نیز محبوب است و می‌توانیم به مجمع الجزایر پالم جمیرا به‌عنوان مثالی شناخته‌شده از تکنیک اخیر اشاره کنیم. با این حال، تلاش‌های مشابه برای تغییر خشکی‌ها و زمین‌ها در سراسر جهان مورد توجه است: شماری از مصب‌های رودهایی خاص در ایالات متحده، اروپا و استرالیا در محدوده‌ای تا بیش از ۵۰ درصد از خط ساحلی آن‌ها، با همین ساختار مصنوعی افزوده شده است.به سوی دریاهابا وجود تمایل چین به ساخت جزایر مصنوعی، انتقادات مختلفی در این زمینه صورت گرفته است. نگرانی‌های مطرح‌شده، در مورد ادعاهای جنجال‌برانگیز این کشور در زمینه‌ی خشکی‌های اطراف و همچنین تمایل آن‌ به نادیده گرفتن انتقاد از استقرار تأسیسات نظامی حاصل از ساخت این جزیره‌ها است. انتقادات اخیر از سوی ایالات متحده و دیگر کشورها مطرح شده است.از سویی دیگر، نگرانی‌هایی وجود دارد درباره‌ی اینکه شاید خشکی‌های ایجادشده به‌طور خاص پایدار نباشند. گزارش‌های اخیر نشان می‌دهند که مجموعه‌ای از جزایر مصنوعی طراحی‌شده در دبی که طرح آن‌ها از نظر ظاهری شبیه به نقشه‌ی کره‌ی زمین است (پروژه‌ی انجام‌شده توسط گروه سازنده‌ی مجمع الجزایر جمیرا)، از سال ۲۰۱۱ تا کنون مقداری دچار فروسایش (کاهش ارتفاع) شده است.در عین حال، نگرانی‌هایی جدی در مورد تأثیر احتمالی روند ساخت‌وساز در آب، بر اکوسیستم‌های فعلی وجود دارد. به همین ترتیب، استدلال شده است که ساخت جزایر مصنوعی شکل جدیدی از گسترش شهرها محسوب می‌شود. جزایر مصنوعی به‌طور بالقوه می‌توانند زمینه را برای برآورده ساختن نیازهای کشاورزی و مسکونی جمعیت‌های روبه‌رشد ما فراهم کنند. با این حال، بسیار مهم است که ما از این فناوری با مراقبت و با دقت مناسب استفاده کنیم. ساخت‌وساز بدون کنترل، خواه در دریا و خواه در خشکی‌، می‌تواند آسیب‌های زیادی به اکوسیستم اطراف خود وارد کند. باید توجه کنیم که روش‌های جایگزینی هم وجود دارد؛ روش‌هایی مانند ساختن شهرهای شناور یا حتی شهرهای زیر آب. این گزینه‌ها می‌توانند از لحاظ اکولوژیکی هم قابل قبول باشند.Let’s block ads! (Why?)
Source: zoomit

دانشمندان سر انجام موفق به اندازه‌گیری دقیق سرعت گرانش شدند

شاید در نگاه نخست و در سایه‌ی اخبار جدید پیرامون غرش‌های منحرف‌کننده‌ی فضای دو ستاره‌ی نوترونی در حال برخورد، صحبت از اندازه‌گیری‌های مربوط به ادغام دو سیاه‌چاله اندکی قدیمی باشد. این شاید نگاه ما به‌عنوان علاقمندان به علم باشد؛ اما پژوهشگران هنوز از داده‌های جمع‌آوری‌شده مربوط به رویداد شگفت‌انگیز ادغام سیاه‌چاله‌ها استفاده می‌کنند. در حال حاضر، دو گروه از فیزیکدانان با استفاد از انواع مختلف امواج گرانشی برای انجام برآوردهای محدودی پیرامون برداشت ما از سرعت حرکت گرانش تلاش کرده‌اند. با اینکه نتایج آنها چندان هم دور از انتظار نیست؛ اما به‌طرز عجیبی آرامش‌بخش هستند.مقاله‌های مرتبط: چند قرن پیش، آیزاک نیوتن چنین تصور کرده بود که تکه تکه شدن گرانش، به‌صورت لحظه‌ای بوده است؛ این ادعایی بود بعدها آلبرت انیشتین با ارائه‌ی استدلال خود مبتنی بر انتقال نیرو با سرعت نور به مخالفت با آن برخاست. بر اساس محاسبات انیشتین، فضا صرفا یک حالت تهی برای حرکت ماده نیست؛ بلکه خودش نیز به‌عنوان یک عامل و باز‌یگر اصلی در این معادلات حضور دارد. جرم و ماده به‌تعبیری، پارچه‌ی فضا را می‌کِشند و با این کار، زمان و مسافت را به گونه‌ای تنظیم می‌کنند که اشیا بتوانند به سمت یکدیگر شتاب بگیرند. همان‌گونه که سرعت یک ذره‌ی بی‌جرم نور در خلا، توسط محدوده‌ی سرعت جهان هستی، محدود می‌شود، اعوجاج‌های (پیچ‌وتاب) فضازمان نیز در سرعت‌های بالا به‌صورت انرژی جلوه خواهد کرد. اگر بخواهیم دقیق‌تر بگوییم، گرانش با سرعت ۲۹۹٬۷۹۲٬۴۵۸ متربرثانیه حرکت می‌کند، نرخی که ما از آن با عنوان c یاد می‌کنیم.<مقدار  انرژی رهاشده در لحظه‌ی پایانی و قبل از برخورد نهایی دو ستاره، گاهی تا ۱۰ برابر انرژی موجود در هر ستاره‌ای در جهان هستی استمسلما مخالفت کلی با قانون نسبیت عام، کاری ساده‌لوحانه است؛ اما رویه‌ی صحیح در دنیای علم به ما می‌گوید که حتی نوابغ هم باید در برابر حقیقت سنجیده شوند. به‌رغم اینکه گرانش را به‌عنوان بخشی لاینفک از سیاره‌ی زمین می‌شناسیم؛ اما اندازه‌گیری آن برای دانشمندان کار واقعا دشواری است. نیل کورنیش، فیزیکدان از دانشگاه ایالتی مونتانا، در گفتگویی گفت: ما تا زمان ظهور نجوم اموج گرانشی، هیچ راهی برای اندازه‌گیری مستقیم سرعت جاذبه نداشتیم. اعداد بسیار دیوانه‌وار هستند هنگامی که اجرامی ده‌ها برابر بزرگتر از خورشید در مسافت‌های دور و در فواصل چندین هزار سال نوری از ما، در مدارهایی گردش می‌کنند، با ایجاد موج‌هایی در فضا، انرژی از دست می‌دهند. مقدار این انرژی در آن لحظه‌ی پایانی و قبل از برخورد نهایی، گاهی تا ۱۰ برابر انرژی موجود در هر ستاره‌ای در جهان هستی می‌رسد. آیا شما هم از این رقم متعجب شدید؟ با گذشت زمان و با نزدیک‌تر شدن این امواج دوردست به ما، هر موج به‌میزان ده‌هزار برابر کوچک‌تر از یک پروتون شده و فقط به‌مدت یک پنجم ثانیه جریان می‌یابد. ما از یک شبکه‌‌ی ۴ کیلومتری پرتوهای طولانی آریش‌شده با زاویه‌های قائم برای ردیابی این انحراف‌ها استفاده می‌کنیم. این کار ممکن است در عمل ساده به‌نظر برسد؛ اما تکنولوژی به‌کار رفته در آشکارسازها (که ارزش یک جایزه‌ی نوبل را دارند) بسیار پیشتازانه هستند. مخزن روبه‌رشد داده‌های جمع‌آوری‌شده توسط این آشکارسازها، زمینه را برای دانشمندان در همه‌ی دنیا فراهم می‌کند تا بتوانند شواهد موجود از ابعاد پنهان خواص پایه‌ای فضا را بهتر و بیشتر شناسایی کنند. کورنیش می‌گوید:سرعت گرانش، مانند سرعت نور، یکی از پایه‌های اساسی جهان هستی است. پژوهشگران می‌توانند با مقایسه‌ی زمان‌های دقیقی که امواج گرانشی در امتداد رصدخانه‌های مختلف در سراسر جهان قرار می‌گیرند، به‌ مقدار سرعت کلی این امواج پی ببرند. تیم پژوهشگران کورنیش، زمان‌بندی‌های به‌دست‌آمده از سه تشخیص اولیه را برای محدود کردن سرعت امواج به ۵۵ تا ۱۴۲ درصد از میزان c (سرعت نور) یکپارچه‌سازی کردند. اگر آشکارسازها به میزان کافی در حال کار باقی بمانند، این روش می‌تواند برای محاسبه‌ی این رقم و در حدود یک درصد از مقدار c، استفاده شود. باید اشاره کنیم، گروه دیگری از فیزیکدانان هم از شلیک‌های پی‌درپی پرتوهای گامای به‌دست‌آمده از برخورد ستاره‌های نوترونی در زمان‌های گذشته، برای ارائه‌ی برآورد خودشان از همین مقادیر استفاده کرده‌اند. روش آنها کمی دقیق‌تر از روش مبتنی گرانش بوده است. در واقع اگر بخواهیم صادقانه‌تر بگوییم، روش گروه دوم بسیار دقیق‌تر است. آنها دریافتند که تفاوت بین شلیک پرتوی گاما و شدت امواج گرانشی بسیار اندک است؛ چیزی در حدود سرعت نور ضرب در ۱۵-۱۰×۳- و ۱۶-۱۰×۷. این فاصله به‌قدری نزدیک است که بتوانیم آنها را مساوی با یکدیگر قلمداد کنیم. البته باید در نظر داشته باشیم که گروه پژوهشی قبلی قادر به پیش‌بینی برخورد ستاره‌های نوترونی نبودند. داشتن روش‌های متعددی که به‌نتایج مشابه می‌رسند، اعتمادبه‌نفس لازم برای ادامه‌ی مسیر را به دانشمندان می‌دهد و این موضوع بسیار ارزشمند است.مقالات مرتبط با پژوهش اول و پژوهش دوم را می‌توانیم از طریق لینک‌ها مشاهده کنید.Let’s block ads! (Why?)
Source: zoomit

اولین ژن درمانی برای بیماری‌های ارثی به‌زودی توسط FDA آزمایش می‌شود

 کمیته‌ی مشاوره‌ی مدیریت غذا و دارو پس از رسیدن به توافق، ژن درمانی آزمایشی برای بیماران مبتلا به نوعی نادر از نابینایی موروثی را تأیید کرد و زمینه‌ای برای یک گام تاریخی فراهم کرد.اگر این سازمان با توصیه‌نامه موافقت کند، این درمان یک‌مرحله‌ای، اولین ژن درمانی اختلال موروثی در ایالات متحده خواهد بود.این درمان که توسط مرکز Spark Therapeutics واقع در فیلادلفیا ابداع شده است، شامل تزریق نسخه‌ی سالم ژن RPE65 به چشم‌های بیمار است که نمونه‌های ناسالم و معیوب آن ژن را دارد؛ این ژن مسئول ساخت پروتئین مورد نیاز برای بینایی است. به‌گفته‌ی محققان، این نوع درمان منجر به بینایی کامل نمی‌شود؛ بلکه پیشرفت‌های چشمگیری در بینایی فرد به دنبال خواهد داشت. FDA تنها یک مورد ژن‌درمانی را آزمایش کرده است؛ کیمریا (Kymriah) که برای سرطان خون دوران کودکی به کار می‌رود. این روش شامل استخراج سلول‌های ایمن و تغییر ژنتیکی آن‌ها در آزمایشگاه و بازگشت آن‌ها به بدن بیمار است.در مقابل، محصول اسپارک معروف به لوکستورنا، یک روش ژن‌درمانی واقعی را ارائه می‌کند که در آن یک ژن سالم، وظیفه‌ی ژن معیوب را انجام می‌دهد. تقریبا ۱۰۰۰ تا ۲۰۰۰ نفر در ایالات متحده مبتلا به بیماری‌های موروثی شبکیه هستند که دلیل آن ژن تغییریافته‌ی RPE65 است.این شرکت هنوز هزینه‌ی تقریبی درمان را اعلام نکرده است؛ اما احتمالا هزینه‌‌‌ی آن بسیار بالا خواهد بود. تحلیل‌گران وال استریت هزینه‌ی تقریبی ۷۵۰ هزار تا یک میلیون دلار را برای هر دو چشم پیش‌بینی می‌کنند. بیماری کودکانی که ژن معیوب دارند معمولا در سال‌های اولیه‌ی زندگی تشخیص داده می‌شود که شامل اختلال‌هایی از جمله بیماری چشمی لبر یا اختلال رنگدانه‌ای شبکیه است. آن‌ها بینایی محدودی دارند که معمولا به مرور زمان بدتر می‌شود و منجر به شب‌کوری و از بین رفتن بینایی مرکزی و محیطی می‌شود. تقریبا تمام این اختلال‌ها به کوری مطلق ختم می‌شوند.این درمان  شامل تزریق نسخه‌ی سالم ژن RPE65 به چشم‌های بیمار است که نمونه‌های ناسالم و معیوب آن ژن را دارددر طول نشست این سازمان، تعدادی از افراد جوان داستان‌های خود را در مورد درمان آزمایشی و تغییر زندگی‌شان گفتند که برای اولین بار توانستند ستاره‌ها و چهره‌ی والدین خود را ببیند و شب با دوستان خود بیرون بروند. کاتلین کوری، یک جوان ۲۴ ساله‌ی لس‌آنجلسی، در مورد این تجربه اظهار می‌کند که به خاطر از بین رفتن بینایی، از درس و دانشگاه خود عقب افتاده است.در پرتگاهی قرار داشتم که نزدیک بود همه چیز را از دست بدهم. پس از ژن‌درمانی در سال ۲۰۱۳، دیگر لازم نبود در دنیای سیاه و سفید زندگی کنم، شاید دیگر بینایی عادی خود را به دست نیاورم اما توانستم به استقلال برسم.وی در نهایت در مقطع کارشناسی ارشد رشته‌ی بیماری‌های مسری فارغ‌التحصیل شد. کوری و افراد دیگری که در این جلسه تشکیل داشتند تأکید کردند که سطح بینایی حتی نزدیک به ۲۰-۲۰ هم نیست و این احتمال وجود دارد که بهبود اخیر دائمی نباشد. محققان می‌گویند عوارض به مدت چهار سال یا بیشتر دوام می‌آورند. سال‌ها است که برای غلبه بر موانع موجود در این زمینه، تلاش‌هایی صورت گرفته است؛ بنابراین رأی اعتماد این کمیته می‌تواند به‌عنوان یک پیشرفت بزرگ به شمار آید.به گفته‌ی کاترین‌ های، رئیس و سرپرست تحقیقات و توسعه‌ی اسپارک:یکی از امیدهای پروژه‌ی ژنوم انسانی استفاده از ژن‌ها برای توسعه‌ی پزشکی است . این مسئله پیچیده‌تر از حد تصور شده است؛ اما این موفقیت ارزش زیادی برای بیماران موروثی خواهد داشت.صدها آزمایش پزشکی ژن‌درمانی در کل دنیا در دست اجرا هستند و به‌ نقل از گروه صنعتی Alliance for Regenerative، بیماری‌هایی مثل هموفیلی و هانتینگتون در این دسته قرار دارند. به‌ گفته‌ی استفن رز، سرپرست تحقیقاتی مؤسسه‌ی مبارزه با نابینایی، تنها برای بیماری‌های مرتبط با شبکیه بیش از هجده آزمایش ژن درمانی در دست اجرا است. این گروه روی تحقیقات قبلی درمانی به نام voretigene neparvovec سرمایه‌گذاری کرده است. این پژوهش یک روش ژن‌درمانی برای درمان نابینایی موروثی لبر است.  اسپارک در سال ۲۰۱۳ بر اساس تحقیقات و سرمایه‌گذاری عمده‌ی بیمارستان کودکان فیلادلفیا (CHOP) تأسیس شد. در یک آزمایش محوری شامل سی بیمار ۴ تا ۴۴ ساله، اغلب بیمارها درمان‌هایی دریافت کردند که نشان‌دهنده‌ی پیشرفت و بهبود در کنترل پیچ و خم‌ها همراه با موانع و فلش‌های مسیر بود.دوره‌‌ای به‌عنوان دوره‌ی مانع برای اندازه‌گیری «بینایی کاربردی» بیماران یا توانایی کنترل فعالیت‌های روزانه در شرایط نور کم طراحی شد. بیمار‌ها در خواندن نمودار بینایی، پیشرفت معناداری احساس نمی‌کردند. در طول جلسه، محققان فیلمی از یک کودک ۶ ساله را قبل از شروع دوره‌ی درمان نشان دادند که در دوره‌ی مانع به اشیاء برخورد می‌کرد و قادر نبود این مرحله را سریع طی کند. کودک در سن ۱۰ سالگی، یعنی چند سال بعد از درمان، ‌توانست به‌راحتی و در چند ثانیه از موانع عبور کند. اختلال کریستین گواردینو، یک دانش آموز ۱۷ ساله‌ی دبیرستان Patcogue نیویورک هم در سنین کمتر از یک سالگی تشخیص داده شد. الیزابت، مادر او اشاره می‌کند:ما باید تمام لامپ‌ها را روشن نگه‌ می‌داشتیم، او رفته‌رفته کاملا نابینا می‌شد و نمی‌توانست خود را کنترل کند.کریستین که قبلا در تست شرکت کرده بود، در سال ۲۰۱۲ درمان را به‌عنوان بخشی از آزمایش CHOP دریافت کرد و بینایی او بلافاصله بهبود پیدا کرد. حالا به گفته‌ی مادرش او می‌تواند ورزش کند، با دوستانش هنگام شب بیرون برود و مطالعه کند؛ هرچند حروف نوشته‌‌ها باید بزرگ باشند.کریستین این تغییر زندگی خود را خارق‌العاده توصیف می‌کند. او اخیرا در مسابقه‌ی استعدادیابی آمریکا شرکت کرد و تعجب داوران را با صدای خارق‌العاده‌ی خود برانگیخت. او بسیار خوشحال بود که می‌توانست به وضوح داورها را ببیند.جان بینت، چشم‌پزشک دانشگاه پنسیلوانیا که در توسعه و تست ژن‌درمانی همکاری داشت، می‌گوید درمان به کودکان اجازه می‌دهد استقلال بیشتری پیدا کند، قادر به حرکت باشند و ورزش کنند.Let’s block ads! (Why?)
Source: zoomit

رونمایی از اولین محصولات بورگوارد در ایران

شب گذشته و طی مراسمی که در برج میلاد تهران برگزار شد؛ برای اولین بار دو محصول از شرکت خودروسازی بورگوارد آلمان در ایران رونمایی شد. در این مراسم که با حضور مدیران ارشد بخش اجرایی و طراحی شرکت خودروسازی بورگوارد برگزار شد، شرکت «کیان موتور وارنا» از دو کراس‌اور بورگوارد با نام‌های BX-5 و BX-7 به‌صورت رسمی رونمایی کرد.بنا به اعلام مدیران شرکت کیان موتور وارنا، این دو خودروی کراس‌اور در محدوده قیمتی ۲۵۰ تا ۳۰۰ میلیون تومان و با گارانتی ۷ ساله یا ۱۵۰ هزار کیلومتر در اختیار علاقه‌مندان قرار خواهد گرفت.شرکت خودروسازی بورگوارد آلمان با تأسیس در سال ۱۹۱۹، به‌عنوان یکی از قدیمی‌ترین شرکت‌های خودروسازی جهان شناخته می‌شود. اما یکی از علت‌های مطرح نبودن نام این خودروساز در صنعت خودروی دنیا، توقف تولید و کار این شرکت در سال ۱۹۶۱ است. پس از  ۴۷ سال عدم فعالیت، این شرکت مجددا از سال ۲۰۰۸ و این بار با تفکری متفاوت احیا شد و در طی سالیان اخیر تلاش زیادی کرده است تا نام خود را در جمع بزرگان خودروسازی آلمان مطرح کند.اما این دو خودروی آلمانی جدید و زیبای بازار ایران دارای چه مشخصات و ویژگی‌هایی هستند؟کراس‌اور BX-5 دارای پیشرانه‌ی ۱.۸ لیتری با قدرت ۱۹۰ اسب بخار در دور ۵۵۰۰ و حداکثر گشتاور ۲۸۰ نیوتون متر در دور ۴۵۰۰ است. این خودرو که با شعار «آلمانی جوان، پرانرژی و هوشمند» به‌زودی روانه‌ی بازار داخلی کشور خواهد شد، دارای ابعاد ۴.۴۹ متر، ۱.۸۷ عرض و ۱.۶۷ متر ارتفاع و حداکثر سرعت ۱۹۰ کیلومتر بر ساعت است. بورگوارد در این خودرو از سیستم تمام چرخ محرک (AWD) همراه با جعبه‌دنده ۶ سرعته اتوماتیک جهت انتقال قوای محرکه به هر دو محور و چهار چرخ استفاده کرده است. مصرف سوخت ترکیبی و متوسط این خودرو ۷.۳ لیتر در هر ۱۰۰ کیلومتر اعلام شده است.اما مدل BX-7 که برادر بزرگ‌تر کراس‌اور BX-5 به شمار می‌رود، به پیشرانه‌ی ۲ لیتری توربو با قدرت قابل توجه ۲۲۴ اسب بخار در دور ۵۵۰۰ و حداکثر گشتاور ۳۰۰ نیوتون متر در دور ۴۵۰۰ مجهز است. در این خودرو که با شعار «آلمانی لوکس، قدرتمند و باوقار» روانه بازار خودروی داخلی خواهد شد، وظیفه انتقال قوای محرکه در این خودرو به عهده جعبه‌دنده اتوماتیک ۶ سرعته ساخت شرکت آیسین ژاپن است و همانند برادر کوچک‌تر خود به سیستم تمام چرخ محرک تجهیز شده است. این خودرو دارای ابعاد ۴.۷۱ متر، ۱.۹۱ عرض و ۱.۶۹ متر ارتفاع و حداکثر سرعت ۲۰۶ کیلومتر بر ساعت است. از جمله امکانات ایمنی و رفاهی این خودرو می‌توان به سیستم کنترل الکتریکی پایداری خودرو (ESP)، سیستم کنترل نیروی رو به جلو (Traction)، دوربین ۳۶۰ درجه، صفحه نمایش ۱۲.۳ اینچی لمسی، درب برقی صندوق عقب و … اشاره کرد. بنا به اعلام مدیران شرکت کیان موتور وارنا، این شرکت قصد دارد تا پایان سال ۱۳۹۷ شرایط را برای انتقال فناوری شرکت بورگوارد به داخل کشور و تولید محصولات این شرکت آلمانی در داخل فراهم کند.Let’s block ads! (Why?)
Source: zoomit

اسپیس ایکس رکوردشکنی کرد؛ ۱۶ پرتاب موفق در سال ۲۰۱۷

در اواخر ماه اکتبر، اسپیس‌ایکس ماهواره‌ی ارتباطات تجاری Koreasat-5A را به مدار ژئو ارسال کرد؛ اما این مأموریت از جنبه‌ی دیگری اهمیت دارد. با ارسال این ماهواره به فضا، اسپیس‌ایکس شانزدهمین پرتاب موفق خود را در سال ۲۰۱۷ انجام داد؛ پیش از این اسپیس‌ایکس رکورد ۸ پرتاب موفق در سال داشت که این پیشرفت نشان از ۲ برابر شدن رکورد آن‌ها دارد. با توجه به اینکه ۲ ماه دیگر به پایان سال ۲۰۱۷ باقی است، ایلان ماسک و اسپیس‌ایکس زمان کافی برای پرتابی دیگر دارند.در این پرتاب بار دیگر از راکت فالکون ۹ استفاده شد که با توجه به وضعیت جوی مساعد پرتاب، به‌راحتی روی یکی از سکوهای شناور این شرکت که در اقیانوس اطلس حضور داشت، فرود آمد؛ با این فرود، سیزدهمین فرود موفق این راکت در سال ۲۰۱۷ انجام شد که پانزدهمین فرود موفق متوالی اسپیس‌ایکس و نوزدهمین فرود موفق در کل مأموریت‌های این شرکت است.اسپیس‌ایکس با پرتاب ماهواره‌ی Koreasat-5A، یازدهمین پرتاب تجاری خود در سال ۲۰۱۷ را انجام داد. بخش عمده‌ی فعالیت‌های این شرکت تا به امروز به خدمت‌رسانی به شرکت‌های خصوصی و کشورهای خارجی اختصاص دارد؛ این در حالی است که پیش‌تر، بخش عمده‌ی مأموریت‌های انجام‌شده‌ی این شرکت به سازمان‌های دولتی نظیر ناسا و NOAA اختصاص داشت.Let’s block ads! (Why?)
Source: zoomit

ساخت یک زیستگاه قابل گسترش در ماه

به نظر می‌رسد ماه دوباره پس از دوران رقابت فضایی دهه‌ی ۱۹۶۰، به اولویت اصلی برنامه‌های فضایی ایالات متحده آمریکا تبدیل شده است. اکنون که ایالات متحده آمریکا به‌طور رسمی دوباره به اکتشافات فضایی بازگشته، به نظر می‌رسد که ماه تمرکز یا حداقل شروعی بسیاری از برنامه‌های فضایی آینده این کشور باشد. دولت ترامپ اولویت‌های ناسا را از مریخ به همسایه‌ی نزدیک ما تغییر داد و ایلان ماسک مدیر عامل اسپیس ایکس هم اعلام کرده است که پروژه BFR، یکی از عوامل کلیدی برای ساخت پایگاه در ماه خواهد بود.ایلان ماسک چند هفته‌ی قبل در کنگره بین‌المللی فضانوردی در آدلاید، استرالیا، ایده‌ی جدید خود با عنوان فضاپیمای BFR را به همگان معرفی کرد. این فضاپیما می‌تواند حدود ۱۰۰ نفر را به فضا ببرد و از قابلیت‌های زیادی برای حمل محموله‌های سنگین برخوردار است.کمپانی بیگلوو و اتحادیه مشترک پرتاب اعلام کردند که برای ساخت یک زیستگاه در کره‌ی ماه همکاری خواهند کرد. این زیستگاه، قرار است تا پایان سال ۲۰۲۰ به ماه برسد و به‌عنوان یک ایستگاه در قمر طبیعی زمین به کار برود. بیگلوو در حال حاضر، مشغول طراحی دو ماژول قابل انبساط B330 است؛ در همین حال اتحادیه‌ی مشترک پرتاب هم در حال کار روی راکت ولکان ۶۵۲ است که وظیفه‌ی رساندن ماژول‌های بیگلوو را به مدار پایین زمین بر عهده خواهد داشت. یک ماژول B330، تقریبا به بزرگی حدود یک‌سوم ایستگاه فضایی بین‌المللی است.مقاله‌های مرتبط:پس از اینکه راکت ولکان، ماژول بیگلو را به مدار زمین رساند، این ماژول قابل ارتقاء منبسط می‌شود. بیگلوو می‌خواهد با استفاده از تجهیزات اضافه و برخی تست‌ها این ماژول را ارتقاء دهد. پس از اینکه ماژول B330، کاملا آماده فعالیت شد، کمپانی قصد دارد حدود ۳۵ تن سوخت منجمد به ماژول برساند و سپس آن را در مقصد نهایی‌اش، یعنی سطح ماه مستقر کند.رابرت بیگلوو، مدیرعامل و رئیس کمپانی بیگلوو، در بیانیه‌ای گفت:از اینکه با اتحادیه‌ی مشترک پرتاب در این پروژه همکاری می‌کنیم، بسیار خرسندیم. طرح انبار ماه، مکمل بسیار قوی برای دیگر طرح‌هایی است که در نهایت می‌خواهند انسان را به مریخ بفرستند. با موفقیت این طرح، ناسا و دولت آمریکا فرصت فوق‌العاده‌ی مالی و عملیاتی را به دست می‌آورند و می‌توانند از آن در کوتاه‌مدت استفاده کنند. انبار فضایی ما در ماه، می‌تواند تا سال ۲۰۲۲ به‌راحتی به‌منظور حمایت از طرح‌های بازگشت به ماه مورد استفاده قرار گیرد.البته ایالات متحده آمریکا تنها کشوری نیست که طرحی برای بازگشت به ماه دارد. روسیه و چین قصد دارند یک توافق‌نامه دیگر شامل اکتشاف ماه و سفرها و اکتشافات فضایی دیگر به امضا برسانند. روسیه علاوه بر این، با پروژه‌ی «دروازه اعماق فضا (Deep Space Gateway)» ناسا همکاری می‌کند و قرار است یک ایستگاه فضایی در ماه بسازد.ساخت یک پایگاه در ماه، می‌تواند شروع یک دوره‌ی هیجان‌انگیز دیگر در عرصه‌ی سفرهای فضایی باشد و ما را به دنیاهای دیگر در منظومه شمسی نزدیک کنددروازه اعماق فضا در دهه‌ی ۲۰۲۰ به فضا پرتاب می‌شود و وظیفه انجام مأموریت‌های مختلفی را بر عهده خواهد داشت و می‌تواند گام رو به جلویی برای مأموریت‌های آینده به سیاره‌ی سرخ باشد. به‌گفته‌ی رابرت لایتفوت، مدیر عملیات ناسا، دروازه‌ی اعماق فضا حتی می‌تواند به‌عنوان توقفگاهی فضایی مورد استفاده قرار گیرد که علاوه بر جمع‌آوری نمونه‌های فضایی و ارسال محموله از زمین به ماه و سپس به مریخ، به‌عنوان یک ایستگاه آزمایشی هم مورد استفاده قرار گیرد.اوایل سال جاری سازمان فضایی ملی چین (CNSA) و سازمان فضایی اروپا (ESA) اعلام کردند که می‌خواهند برای طرح مشهور «دهکده‌ی ماه» همکاری کنند. پال ای. هویتسندال، مدیر روابط رسانه‌ای سازمان فضایی اروپا در آن زمان گفت:فضا از زمان رقابت فضایی دهه‌ی ۱۹۶۰ تغییر کرده. برای اکتشافاتی فضای صلح‌آمیز، نیاز به همکاری‌های بین‌المللی است.شاید دهکده‌ی ماه، روزی جایگزین ایستگاه فضایی بین المللی شود که ۱۵ سال از شروع به کارش می‌گذرد و به نظر می‌رسد درنهایت در اواسط دهه‌ی آینده به مأموریت خود پایان می‌دهد.سال‌ها از زمانی که انسان سفر به ماه متوقف را کرد، می‌گذرد و  صرف نظر از اینکه چه سازمان یا کشوری برای نخستین بار پس از مدت‌ها به ماه برسد، رسیدن به ماه و اقامت در آنجا، می‌تواند شروع یک دوره‌ی هیجان‌انگیز دیگر در عرصه‌ی سفرهای فضایی باشد و ما را به دنیاهای دیگر در منظومه شمسی نزدیک کند.Let’s block ads! (Why?)
Source: zoomit